Van Limburgse roots naar liberaal engagement

Ik ben opgegroeid in een arbeidersgezin in Stevoort, een boerendorpje in Hasselt. Mijn vader werkte jarenlang bij Ford Genk. De sluiting van de fabriek sneed door onze streek als een mes. Plots werd duidelijk hoe broos kansen zijn, en hoe hard werken niet altijd genoeg is. Hoe belangrijk vrijheid wordt, net op het moment dat ze bedreigd raakt.

Die ervaring heeft me gevormd. Niet met bitterheid, maar met een diepgeworteld engagement. Want vrijheid is meer dan een woord in een grondwet. Ze is een belofte. Aan wie wil werken. Aan wie vooruit wil. Aan wie zijn leven in eigen handen wil nemen. Vanuit die overtuiging werd ik voorzitter van De Jongliberalen Groot-Hasselt.

Een Limburgs cliché in een Gentse vrijhaven

Hoewel ik nog steeds een Limburgs cliché ben, ben ik pas echt opengebloeid tijdens mijn studies aan de UGent.

Tijdens deze periode werd ik kernlid van de nationale kern van De Jongliberalen en Teamleader Identiteit. Mijn academische stage bracht me bij Stephanie D’Hose, Vlaams parlementslid en voormalig Senaatsvoorzitster. Mijn passie werd mijn job.

Vandaag werk ik als adviseur Erfgoed en Communicatie voor schepen Christophe Peeters in Gent. Zowel Christophe als Stephanie zijn gedreven dossiervreters en harde werkers, en dankzij hen leerde ik dat beleid meer is dan het verkondigen van grote ideeën: het is dagelijkse inzet en volharding.

Terug naar de bron: Jongliberalen en de toekomst

Mijn passie voor de Jongliberalen ben ik nooit kwijtgeraakt. Het liberalisme van John Stuart Mill en Alexis de Tocqueville leert ons dat vrijheid niet alleen een individueel recht is, maar ook een collectieve verantwoordelijkheid.

Na jaren van ervaring in politiek en beleid, kriebelt het om iets terug te geven aan de beweging die me gevormd heeft.

Mijn ambitie? De Jongliberalen opnieuw uitbouwen tot dé leidende jongerenbeweging van Vlaanderen, een broedplaats van liberale ideeën, politieke vernieuwing, persoonlijke groei en levenslange vriendschappen.